Agenda

#1Julio

 









UN DE XULLO

Vou cantar un canto de gratitude á miña Congregación 
porque naceu dun sopro do Espírito, nunha muller sinxela,
e foise propagando como o perfume na terra.
Quero cantarlle nos 120 anos de aprobación pola Igrexa, 
na que Deus mostrou ao mundo
a arte que ten de endereitar os camiños tortos por as persoas.

Unha mirada atrás vólvenos agradecidas 
por tantas pedras que apartamos, 
polo arrincado e destruído, polo edificado e plantado, 
por todo o desencontro que se converteu en graza 
e por tanta tempestade acougada por Aquel que nunca nos deixou. 

A festa do día Un, foi o selo divino sobre a debilidade humana 
que todas celebraron coa alegría dun soño. 
Conscientes ou non, tiveron un xesto de exclusión 
que rozou o corazón de algunhas, sobre todo de  Bonifacia. 
Pero Ela tivo o acerto de convertela nunha festa de Conciliación 
na que Deus se alegra co selo que imprime a Igrexa 
e  Bonifacia non sabía facer outra cousa máis que,
o seu corazón latexase ao mesmo ritmo que o del.

Latexaba ao ritmo do seu Amo, porque El traballouna, 
púxolle a bondade onde había ofensa,
púxolle paciencia onde outros non acertaban e 
púxolle amor onde moitos se perdían.
Como resentirse ela de algo que Deus celebra?

Percorría os seus carreiros, 
cargada coa dor e co gozo dos que seguen ao Mestre, 
que non ten onde repousar a cabeza. 
Sabía do bo sabor da soidade e 
dos amargos momentos que cobren de brétema a alma.

Buscaba a fraternidade que pon maxia nas miradas 
e contento no corazón 
e, aínda que foi grande o tempo de espera, 
alegrábase pola certeza que lle daba a fe.

Xosé o seu confidente, o home do silencio, 
alóngalle o corazón para que Deus o cultive, 
regálalle o seu tempo para escoitala 
e pon no seu interior a tenrura para que medre o divino.
Bendita ela que creou este acontecer 
para que moitas bailemos de contento.
Benditas nós se nos unimos á danza das que nos precederon.

Carme F. Yañez

UNO DE JULIO

Voy a cantar un canto de gratitud a mi Congregación 
porque ha nacido de un soplo del Espíritu, en una mujer sencilla 
y se fue propagando como el perfume en la tierra.
Quiero cantarle en los 120 años de aprobación por la Iglesia, 
en la que Dios ha mostrado al mundo
el arte que tiene de enderezar los caminos torcidos por las personas.

Una mirada atrás nos vuelve agradecidas 
por tantas piedras que hemos apartado, 
por lo que hemos arrancado y destruido, edificado y plantado, 
por todo el desencuentro que se ha convertido en gracia 
y por tanta tempestad calmada por Aquel que nunca nos ha dejado. 

La fiesta del día Uno, fue el sello divino sobre la debilidad humana 
que todas han celebrado con la alegría de un sueño. 
Conscientes o no, han tenido un gesto de exclusión 
que rozó el corazón de algunas, sobre todo de Bonifacia. 
Pero Ella tuvo el acierto de convertirla en una fiesta de Conciliación 
en la que Dios se alegra con el sello que imprime la Iglesia 
y Bonifacia no sabía hacer otra cosa más que,
su corazón latiera al mismo ritmo que el de El

Latía al ritmo del de su Amo, porque Él la ha trabajado, 
le ha puesto la bondad donde había ofensa,
le ha puesto paciencia donde otros no acertaban y 
le ha puesto amor donde muchos se perdían.
¿Cómo resentirse ella de algo que Dios celebra?

Conocía sus senderos,
cargada con el dolor y el gozo de los que siguen al Maestro, 
que no tiene donde reposar la cabeza. 
Sabía del buen sabor de la soledad y 
de los amargos momentos que nublan el alma.

Buscaba la fraternidad que pone magia en las miradas 
y contento en el corazón 
y, aunque fue grande el tiempo de espera, 
se alegraba por la certeza que le daba la fe.

José su confidente, el hombre del silencio, 
le ensancha el corazón para que Dios lo cultive, 
le regala su tiempo para escucharla 
y pone en su interior la ternura para que lo divino crezca.
Bendita ella que creó este acontecer 
para que muchas bailemos de contento.
Benditas nosotras si nos unimos a la danza de las que nos han precedido.

Carme F. Yañez


Ningún comentario:

Publicar un comentario